"ผู้เป็นแม่" บทความสั้นๆที่ซึ้งกินใจ อ่านเถอะ

บทความนี้นานมากแล้ว อาจจะมีคนเคยได้ยินมาบ้างแล้วเหมือนกัน
ผมเคยได้ยินเรื่องราวนี้มาตอนป.4 จนบัดนี้ผมยังจำได้ขึ้นใจ...แต่ว่าจำไม่ได้ว่าไปอ่านมาจากที่ใด
จึงขออนุญาตเขียนขึ้นใหม่ด้วยสำนวนของตัวเองนะครับ

---------------------

ครั้งหนึ่ง...
มีชายหนุ่มวัยกลางคนผู้หนึ่ง อาศัยอยู่กับมารดาของตนที่ชรามากแล้ว...เขามีฐานะยากจน มีชีวิตอยู่อย่างอดสูและลำบาก
โดยเฉพาะมารดา เธอเป็นอัมพาตช่วงล่างและตาบอด ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้เลย ชายหนุ่มจึงคิดจะพามารดาของตนไปปล่อยในป่า เพื่อจะได้ไม่เป็นภาระของตัวเองอีกต่อไป
(สมัยนั้นยังไม่มีสถานสงเคราห์คนชรา)
ระหว่างทางที่ชายหนุ่มเข็นมารดาเข้าป่า...เธอไม่ได้ขอร้อง อ้อนวอนหรือกล่าวอะไรกับลูกชายเลยทั้งสิ้น
ทำเพียงแค่ก้มหน้าหักกิ่งไม้ทิ้งตามทางไปเรื่อย ๆ ...

จนกระทั่งถึงที่หมาย ชายหนุ่มปล่อยรถเข็นของหญิงชราไว้ข้างโขดหิน และหันหลังเดินกลับไปโดยไม่มีการสั่งเสียใด ๆ เลยทั้งสิ้น...
เมื่อก้าวเท้าเดินออกห่าง...ก็พลันได้ยินเสียงของผู้เป็นแม่ดังขึ้นไล่หลัง...

"เดินตามทางที่แม่หักกิ่งไม้ทิ้งไว้นะลูก"